ΕΞΟΔΟΣ 1ος Ποδηλατικός Γύρος Οινοποιείων Αττικήs
.jpg) .jpg) .jpg) .jpg)  |
Πλησιάζει η ημερομηνία. Ανοίγουν οι εγγραφές τη Δευτέρα με 15 συμμετοχές, 25 την Τετάρτη. Αγωνία για τον καιρό-κολλημένος στο internet, θα βρέχει ή όχι. Κυριακή 10 το πρωί, μέσα Φλεβάρη, με παγωμένη λιακάδα, 87 ποδηλάτες-ισσες 12-65 ετών από όλη την Αττική, ξεκινάμε από το Κορωπί και ξεχυνόμαστε στα Μεσόγεια. Μαγική ατμόσφαιρα. Το πολύχρωμο σμάρι πλημμυρίζει τους δρόμους του Κορωπιού. Μπροστά, μέσα στο αυτοκίνητο του Αναγνώστου, ο πρόεδρος της ΠΕΠΑ, ο Θανάσης Περίδης δίνει το ρυθμό, για να πηγαίνουμε όλοι μαζί. Σε λίγο φτάνουμε στο οινοποιείο του Βασίλη Παναγιώτου που μας περιμένει με τραπέζια στολισμένα με πιατέλες τυριών, κριτσίνια από το φοβερό φούρνο του Μαρκόπουλου και, βέβαια, τα κρασιά του. Ένα πολύ καλό λευκό, από 80% σαββατιανό, την ποικιλία της Αττικής, και 20% ασσύρτικο και sauvignon blanc, νευρώδες κομψό και στιβαρό μονοπώλησε την προσοχή μου. Το οινοποιείο, πέτρα και τούβλο, παλαιό κτίσμα, αναπαλαιωμένο πρόσφατα από το Βασίλη με πολύ μεράκι, τραβάει την προσοχή μας. Κατεβαίνουμε στην υπόγεια κάβα και επιβεβαιώνουμε το μεράκι της αναπαλαίωσης. Βασίλη, το χειμώνα, όταν σφίξουν τα κρύα, θέλω βραδιά εδώ κάτω. Επάνω, στην αυλή με το πεύκο στη μέση, γύρω – γύρω ποδήλατα και ποδηλάτες έχουν κάνει πηγαδάκια και χαίρονται το κρασί τους στη λιακάδα. Είναι όμως ώρα να πηγαίνουμε. Αφήνουμε τον κεντρικό δρόμο και ποδηλατούμε ανάμεσα σε κλαδεμένους αμπελώνες. Ανηφόρες και απλώνουμε. Ο έμπειροι και δυνατοί της ΠΕΠΑ περιμένουν τον κόσμο στις στροφές να μη χαθεί, βοηθούν στα δύσκολα. Φτάνουμε στο βιοκλιματικό και βραβευμένο οινοποιείο του Βασίλη Παπαγιαννάκου. Πέτρα, σίδερο γυαλί και ξύλο σε καθαρές γραμμές και σύγχρονη σχεδίαση. Εξαιρετικό. Δοκιμάζουμε τα κρασιά στο μπάρ –κατάμεστο από την παρέα μας. Υποδειγματική σειρά κρασιών με καλοσχεδιασμένες ετικέτες. Το πολύ καλό σαββατιανό, το γνωστό κοκκοράκι (από το σήμα στην ετικέτα ), το κτήμα, σαββατιανό με κρυοεκχύλιση, ένα σαββατιανό ζυμωμένο σε βαρέλι ( στα σκαριά, ακόμα ), ένα νευρώδες, αρωματικό ροζέ από μοσχάτο Αμβούργου, και τα κόκκινα, ένα φρέσκο αγιωργήτικο – cabernet, ένα πολύ καλό cabernet , νεοκοσμίτικο, με πληθωρικό φρούτο, μπαχαρικά και πολύ καλή δομή και ένα merlot που δεν δοκίμασα. Όμως την παράσταση κλέβει το οινοποιείο, μοντέρνο, φτιαγμένο με αρχαία υλικά, ζεστό και αυστηρό ταυτόχρονα, θα πρέπει να είναι ωραία να δουλεύεις εδώ μέσα. Είναι φανερό πως η αρχιτέκτων έκανε ενδελεχή μελέτη, βλέπεις τη λειτουργικότητα χέρι – χέρι με την επιλογή των κατάλληλων υλικών για την επίτευξη των επιθυμητών στόχων. Ο Βασίλης μας ξεναγεί στους χώρους του οινοποιείου και εξηγεί πως φτιάνεται το κρασί-χωρίς να λέει τα μυστικά του, φυσικά. Ένα για το δρόμο και ξεκινάμε. Αρχίζουν τα δύσκολα. Οι πρώτες ανηφόρες, πηγαίνοντας για Βραυρώνα είναι γεγονός. Το γλέντι όμως είναι μετά. Φτάνοντας στη Λούτσα, αντί να σας πάω costa-costa, σας ανεβάζω από το βουναλάκι, να δούμε τον κόσμο από ψηλά. Δεν είναι πολύ, ένα χιλιομετράκι είναι, αλλά λίγο κατακόρυφο και μονοκόματο, χωρίς στροφές, χωρίς ανάσα Είδα δικούς μας να ξεπεζεύουν και ώριμες κυρίες με mountain να ανεβαίνουν αργά, αλλά σταθερά Και όταν τολμήσαμε να υπαινιχθούμε να τις βοηθούσαμε, κόντεψαν να μας φάνε. Στην κορυφή, η θέα αποζημιώνει, όπως πάντα. Ροβολάμε την κατηφόρα, φτάνουμε στα Σπάτα, δεξιά για Πικέρμι, και φτάνουμε στον Μεγαπάνο. Όμορφος χώρος, μέσα στο πράσινο. Εκεί, μέσα στον κήπο, κάτω από τη λιακάδα μας περιμένει ο Αλέξανδρος με τα κρασιά του. Ένα ιδιαίτερο, πιπεράτο σαββατιανό, ένα κομψό μοσχοφίλερο, το πέτρινο κελλάρι, μαλαγουζιά με σαββατιανό ζυμωμένα στη δεξαμενή και περασμένα από βαρέλι, πολύπλοκο και απαιτητικό, το ροζέ από ξυνόμαυρο και δύο νεμέες, η μία με δύο χρόνια βαρέλι. Δοκιμάζουμε και ξαναδοκιμάζουμε, άχρηστες οι συμβουλές- όχι, εμείς δεν το φτύνουμε το κρασί, τόσο δρόμο κάναμε- ο ήλιος σωτήριος και αρχίζει η ξενάγηση. Η οποία για μερικούς γίνεται long-play και ξεκινάμε without. Γύρω μου ο κόσμος ποδηλατεί με κέφι και ένα μεγάλο χαμόγελο. Μα, έχω καιρό να δω τόσα χαμόγελα μαζεμένα. Σαν να έχω δυναμώσει , όμως, και να πηγαίνω πιο γρήγορα. Μπέρδεμα οι στροφές στα Σπάτα, καμία σήμανση και κάθομαι στη στροφή, να κατευθύνω τον κόσμο. Έ, κάποια ώρα φτάνουμε και στο οινοποιείο του Χρήστου Αναγνώστου, που περιμένει να μας κάνει το τραπέζι. Στο οποίο και τα κρασιά του, οι αμπελώνες Αναγνώστου, ένα πολύ καλό σαββατιανό, δίκαια βραβευμένο, ένα παλαιωμένο λευκό, ένα καλό επιτραπέζιο κόκκινο και ένα παλαιωμένο, αρκετά πιο πολύπλοκο, το reserve. Και βέβαια μια ρετσίνα περασμένη από παλιό, μεγάλο βαρέλι, να θυμίζει τα παλιά. Φοράμε τα αναμνηστικά μπλουζάκια, και μετά το φαϊ, η ξενάγηση στα κελάρια καταλήγει στα μοναστηριακά τραπέζια με ανέκδοτα, τραγούδι σαμπάνια και γλυκό κρασί. Ο Χρήστος αποδεικνύεται απίστευτος οικοδεσπότης. Αστείρευτη πηγή ανεκδότων και τραγουδιών, αστείρευτο και το βαρέλι με τη λιαστή μαλαγουζιά. Φεύγουμε αργά το βράδυ. Νοιώθω ότι οργάνωσα ένα μεγάλο πάρτι, από εκείνα τα παλιά που έρχονταν οι δικοί σου, γνώριζες και καινούργιους. Και τώρα νοιώθω ότι μπορεί πράγματι να γίνει θεσμός. Σας ευχαριστώ όλους, ποδηλάτες και οινοποιούς, για τη χαρά που μου δώσατε. Σας περιμένω όλους στην Νεμέα. Θεμιστοκλής Νικολετόπουλος |
.jpg) .jpg) .jpg)  |