logo
Μετά τη βροχή...

 When shall we all meet again, then, in thunder, lightning or in rain?*

Βρέχει βαριά από το απόγευμα στη Νεμέα. Η πρόγνωση του καιρού δίνει συννεφιά για αύριο. Κοιμάμαι ελαφρά ανήσυχος και ξυπνάω στις 4. Ανοίγω την πόρτα στη Σεμέλη και η βροχή κουρτίνα. Τάζω και ξανακοιμάμαι. Το πρωΐ δε βρέχει, αλλά κατηφορίζοντας για Νεμέα, οι γύρω δρόμοι γεμάτοι λάσπη και πέτρες. Τηλέφωνα να μάθουν αν θα γίνει ο Γύρος. Τι θα βρω στον Λαυκιώτη; Αν είμαστε 30- 40 όταν θα ξεκινήσουμε, από 110 συμμετοχές, καλά θα είναι; 9.05 βρίσκω καμιά σαρανταριά και συνεχίζουν να έρχονται. Ξεκινάμε καμιά ογδονταριά και βρίσκουμε κι’ άλλους στο δρόμο.
Στον Παλυβό είμαστε πια πολλοί, όταν αρχίζει να βρέχει. Δοκιμάζουμε φρέσκα Πέτρινες Πλαγιές και Βυσσινόκηπο και παλαιωμένες Νεμέες, Syrah και Merlot, να πάρουμε κουράγιο για τη βροχή και την ανηφόρα. Το αδιάβροχό μου έχει πάψει να είναι αδιάβροχο και νοιώθω να μουσκεύω από την κορυφή έως τα νύχια. Το σακάκι μου κι΄ αν στάζει, όμως, σας το λέω δεν με νοιάζει, φτάνει που’ μαστε μαζί. Βλέπω τα χαμόγελα καθώς προσπερνάω και με προσπερνάτε και η ανάβαση γίνεται παιχνίδι.
Παρόλη τη μειωμένη, λόγω βροχής, ορατότητα η θέα είναι επιβλητική. Τα μουσκεμένα αμπελοτόπια , σκούρα καφεπράσινα, δημιουργούν ένα περιβάλλον ήρεμης δύναμης και ανεβαίνεις σταθερά και χαλαρά, αν δεν πας για το magnum.Το οποίο παίρνει, βεβαίως, ο Παπουτσάς, μια και περνούσε από εκεί (χάθηκε και δυο-τρεις φορές, μπήκε σε ξένα οινοποιεία ). Η πιο απότομη ανηφόρα , αυτή του οινοποιείου, είναι παρελθόν και με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι ( Νεμέα reserve ) αφήνω το βλέμμα να πλανηθεί σε όλο το τοπίο μέχρι απέναντι το οροπέδιο της Στυμφαλίας. Ο ήλιος βγαίνει μέσα από τα σύννεφα και ξαφνικά όλα αλλάζουν : τα χρώματα λάμπουν, γίνονται δραματικά, technicolor, σαν orwo φίλμ, σαν ταινία του Βισκόντι. Α! Και μόνο γι’ αυτήν τη στιγμή άξιζε τον κόπο. Γύρω ζουζουνίζετε όλοι μένα ποτήρι στο χέρι και κριτσινοτύρι στο άλλο. Δοκιμάζουμε, πίνουμε, τσιμπάμε, αρχίζει η περιήγηση στην τεράστια και πανέμορφη Σεμέλη, πρώτα στον χώρο οινοποίησης και μετά στις κάβες, άλλοι μένουν έξω στη βεράντα, αγκαλιά με τη θέα.
Ανέβηκαν όμως και οι τελευταίοι, και σιγά-σιγά οι πρωινοί ξεκινάμε. Κατηφορίζουμε προσεχτικά, αλλά το αίμα νερό δε γίνεται. Πλήρης εγρήγορση, τα δάχτυλα στα φρένα, αλλά το πετάλι, πετάλι και στις ευθείες ορθοπέταλο, να μη χάνουμε και τη φόρα μας…φτάνουμε κάτω στον κάμπο και τα πράσινα βέλη στην άσφαλτο μας οδηγούν με σιγουριά ( όποιοι χάθηκαν, βρέθηκαν σε τσιπουράδικα της Νεμέας, οπότε…) μέχρι το Λεόντιο και το κτήμα Ράπτη, όπου ξεπλενόμαστε με τη μάνικα από τη λάσπη, ποδήλατα και ποδηλάτες.
More τυράκια και κριτσίνια και κρασιά, οι οικοδεσπότες μέσα στην καλή χαρά, απλωνόμαστε στον χώρο υποδοχής, διαμορφωμένο σε μπαρ, άλλοι έξω στη λιακάδα σαν τα σαλιγκάρια , μοιράζω και τους χυμούς του φίλου του Γεώργα να δυναμώσει ο κόσμος, πίνουμε και λευκό ασσύρτικο- ροδίτη, ροζέ αγιωργήτικο, Νεμέα και Κοκκινόβραχο (cabernet-merlot ) και δε λέμε να ξεκολλήσουμε με τη λιακάδα.
Ξεκινάμε, όμως, και πάμε για τον Παπαϊωάννου, που μας περιμένουν επίσης με στρωμένα τραπέζια, ποτήρια - κρασιά - τυράκια, κι’ εμείς, φιλότιμα παιδιά, ανταποκρινόμαστε με θέρμη, ενώ ο Θανάσης με μάτια που λάμπουν από χαρά, αγορεύει ακούραστος στο πολύχρωμο κοινό του. Δοκιμάζουμε, δοκιμάζουμε, αγιωργήτικα, Νεμέες,cabernet, ασσύρτικα, chardonnay, roussanne, τι να πρωτοπιής! Πάντως είχε φρεσκοεμφιαλωμένα Kτήμα και Pinot Noir, ενώ τα Παλαιά Κλήματα του 04 είναι στην καλύτερη στιγμή τους.
Φεύγουμε και από εκεί με τις καλύτερες εντυπώσεις και πάμε για Αρχαίες Κλεωνές να τερματίσουμε στο πανέμορφο οινοποιείο στο κτήμα του Σπύρου Λαφαζάνη που μας περιμένει με στρωμένα τραπέζια, με τέντες, με γουρουνόπουλα, με λαζάνια και σουφλέ, με πίττες και άπειρες σαλάτες και άφθονο κρασί και εμείς πεινασμένοι και φιλότιμοι ξεκοκαλίζουμε τα πάντα με τις τελευταίες πέτσες κομμένες στο τραπέζι μας για μεζέ. Απλωνόμαστε έξω, στα τραπέζια κάτω από τις τέντες και στις πεζούλες, με τα πιάτα μας αγκαλιά και τρώμε και ξανατρώμε, αλλά το φαΐ δεν τελειώνει. Ανασυγκρότηση και με μια τελευταία επίθεση γυαλίζουμε τα ταψιά. Κατάκοποι, αλλά υπερήφανοι για τις επιδόσεις μας απολαμβάνουμε το κρασί μας με την παρέα, ανάβουν οι συζητήσεις, στήνονται τα πηγαδάκια και η γλυκιά, θετική ενάργεια του κρασιού ρέει γύρω μας. Ο Λαφαζάνης, ακούραστος οικοδεσπότης, πανταχού παρών και η ομάδα του catering επίσης. Μόνο τα ποτήρια που δεν μας γέμιζαν. Mας μέτρησαν κιόλας και μας βρήκαν κάπου 120. Ο ήλιος σιγά – σιγά δύει και η ατμόσφαιρα ζεσταίνεται όλο και περισσότερο. Μα τι νομίσατε, τζάμπα τα κάνουμε εμείς τόσα χιλιόμετρα ;
Περνάμε στα γλυκά κρασιά, κάποιοι έχουν περάσει στα ημίγλυκα προ πολλού και μελώνουμε συνεχώς. Αρχίζουν οι πρώτες αναχωρήσεις, ευχαριστήρια σε όλους, συνεχίζουμε μέχρι αργά, μέχρι που το τελευταίο τραπέζι δεν φεύγει με τίποτα. Τι να κάνει και ο Σπύρος, εμπρός, στήστε τις σκηνές σας κάτω από τις ελιές και τα λέμε το πρωΐ.
Σας ευχαριστώ όλους. Αλήθεια. Τα λέμε στην Αττική τον Άγιο Φεβρουάριο.

* Macbeth , Shakespeare
Πώς θα ανταμωθούμε πάλι εμείς, λοιπόν, να βροντάει, να αστράφτει ή να βρέχει;



Y.Γ. Όποιος έχει φωτογραφίες παρακαλώ να στείλει να τις ανεβάσουμε στο site, μεγάλη ανάλυση please, thank You, ta.