EDITORIAL2/8/2010
Στιγμές
Λαΐς, το θερινό της Ταινιοθήκης, 22 σφαίρες, Ζαν Ρενό, ωραίες φάτσες, καλό μπάρ, καλές τιμές, πολύ καλός ήχος, γύρω τραπεζάκια γεμάτα μπύρες, τσίπς, νάτσος, ποτά, να πάτε. Στο τέλος της προβολής μου κάνει εντύπωση που οι περισσότεροι παίρνουν τα σκουπίδια τους και φεύγοντας τα πετούν στα δοχεία απορριμάτων και στα κουτιά της ανακύκλωσης. Τελικά, μήπως υπάρχει ελπίδα, θέλω να πω μήπως να περιμένουμε κάτι καλύτερο από αυτήν τη γενιά; Ή μήπως όλοι εμείς που δεν πετάμε τα σκουπίδια στο δρόμο είχαμε μυστική συνάντηση αυτήν τη βραδυά; Πάντως συγκινήθηκα. Και ένοιωσα μια μικρή περηφάνια. Ευχαριστώ.
31/7/2010
Σε περίπτωση που ψάξατε για blanc de noir από ξυνόμαυρο και δεν βρήκατε, έχετε δίκηο. Μόνο στην κάβα του Καζάκου βρήκα, του Χατζή και του Χρυσοχόου στα 8,20ε τηλ στην Αθήνα 2108235740 και στην Ερυθραία 2106256770
31/7/2010
Μουσείου Ακρόπολης συνέχεια : πήγα, ήπια,δαγκώθηκα.
Μόνο που δεν είναι οι τιμές που με δάγκωσαν, παρόλο που στο μήνα που μας πέρασε, τα πιο προσιτά κρασιά ανέβακαν 10-15% περίπου, δηλαδή το Ασπρολίθι πήγε στα 15 ε από 13το Κτήμα Γεροβασιλείου 21 από 18 αλλά ο Όβηλος παρέμεινε στα 24-με τιμή ραφιού 18. Είχε ζέστη, και φάγαμε μέσα με καταπληκτική θέα πάντα, και service επιπέδου καλού εστιατορίου. Η ατμόσφαιρα είναι λίγο καφετέριας – ευτυχώς χωρίς αηδιαστικούς lounge καναπέδες – μοντέρνα και cool. Ήπιαμε μια Σαντορίνη Χατζηδάκη 2009 (18ε, ράφι 12), παρόλους τους 13,5 βαθμούς αρκετά πιο mainstream, λεμονάτη, πολύ γεμάτη βέβαια, αλλά και κομψή μοιάζει πλέον με του Σιγάλα και του Αργυρού, ωραίο γεμάτο στόμα και καλή διάρκεια, η προηγούμενη που ήξερα όμως, είχε περισσότερο χαρακτήρα, κατάφερνε να αγγίζει το ρουστίκ παραμένοντας σύγχρονο κρασί. Είμαι σίγουρος όμως, ότι στούς περισσότερους θα αρέσει αυτή εδώ. Η κουζίνα δεν χρήζει κριτικής, κεφτεδάκια όντα το μόνο κρεατικό και από θάλασσα μεριά χταποδάκι ξυδάτο. Το οποίο δεν διαφέρει από αυτά που σερβίρονται παντού, άνοστο σε σχέση με τα αλμυρά γνήσια φρέσκα που αγοράζουμε από τα καΐκια στη Γλυφάδα στις πρωινές βόλτες μας τα σαββατοκύριακα με το cfw, αλλά τουλάχιστον είναι διπλάσια μερίδα, ωραία σερβιρισμένο και είναι πάμφθηνο. Το φάγαμε ευχάριστα, όπως και τη φάβα και τη ντομάτα με τα καπαρόφυλλα. Η λογική είναι μεζέδες για τσιμπολόγημα παρά για πλήρες δείπνο, οπότε τα υπόλοιπα είναι δύο πίτες, μελιτζάνες με σάλτσα ντομάτας, κεφτεδάκια και κάτι ψιλά. Την άλλη φορά - δεν τρώω ποτέ θαλασσινά και κρέας στο ίδιο γεύμα – θα τα δοκιμάσουμε με ένα κόκκινο. Το κρασί ήλθε σε σαμπανιέρα κανονικά, με τη λινή του πετσετούλα και χαρήκαμε και την τελευταία γουλιά, όμως την άλλλη φορά θα το πιούμε έξω κάτω από την πέργκολα to be in touch with the ancient rock like.
Πληρώσαμε 40ε για όλα και επειδή υπήρχαν ακόμα πράγματα να πούμε, πήρα το ποδήλατο στα χέρια και κουβεντιάζοντας φτάσαμε μέχρι το Ζάππειο. Όπου μια αγέλη 5 σκυλιών έδειξε απειλητικές διαθέσεις, μήν δίνεις σημασία λέω στον φίλο μου, αδιαφόρησε και κάπου εκεί γλυστράει ύπουλα από πίσω ένα από αυτά και με δαγκώνει στη γάμπα. Γέμισα αίματα. Τρελλάθηκα. Όρμησα πάνω του να το ξεσκίσω, αλλά έφευγε. Θα ήθελα ειλικρινά να του κάνω κακό, να το σπάσω στο ξύλο, όπως και οποιονδήποτε και οτιδήποτε με δάγκωνε χωρίς να του έχω κάνει τίποτα, χωρίς να με έχει ξαναδεί ποτέ του, εκτός αν με ήξερε, αν είναι από αυτά που με κυνηγούν γαυγίζοντας κάθε φορά που περνάω την Αμαλίας με το αγωνιστικό ποδήλατο και αναγκάζομαι να επιταχύνω. Νοσοκομείο, αντιβίωση, να μην μπορώ να πιώ κρασί για 10 μέρες και να μην πρέπει να κολυμπήσω μέχρι να κλείσει η πληγή. Και να μην είμαι θυμωμένος, έ;
Το χειρότερο ξέρετε ποιό είναι; Πήρα την υπηρεσία του δήμου για τα αδέσποτα στο 2105277575 και συμφωνήσαμε άν αναγνωρίσω το σκυλί να στείλει ένα συνεργείο να το παρακολουθήσουν. Διευκρίνησα ότι δεν ανησηχώ για λύσσα και δεν θέλω να σκοτώσουν το σκυλί χωρίς λόγο,άλλά θέλω να το παρακολουθήσουν, γιατί ό,τι και να λένε δεν είναι φυσιολογικό να σε δαγκώνει ένα σκυλί στα καλά καθούμενα, ούτε να επιτίθενται σε ποδήλατα επειδή κινούνται. Τα σκυλιά των φίλων μου δεν κυνηγούν ούτε μηχανές ούτε ποδήλατα, μόνο τα σκυλιά του δρόμου. Κατέβηκα λοιπόν στο Ζάππειο και μόλις μπήκα στο διάδρομο, εμφανίστηκαν πίσω μου γαυγίζοντας. Έμεινα μακρυά, τηλεφώνησα στον δήμο και περίμενα. Σε λίγο ήλθαν 5 ζητάδες με παπιά και έπιασα κουβέντα μαζί τους. Δύο σκυλιά εμφανίστηκαν ένα καφέ γαυγίζοντας και το άσπρο που με είχε δαγκώσει. Μόλις έκαναν να πλησιάσουν έβγαλα ένα κατσαβίδι από την τσέπη μου. Σταμάτησαν αμέσως και κούρνιασαν. Το συνεργείο του δήμου έφτασε σε άλλο σημείο και πήγα να τους πάρω. Μέχρι να επιστρέψουμε τα σκυλιά εξαφανίστηκαν. Εμφανίστηκε όμως μια κυρία στη θέση τους που συνεργάζεται με το δήμο για τα αδέσποτα και η οποία προφανώς δεν είναι καλά, ποιός άνθρωπος στα καλά του ζει με 8 σκυλιά και 60 γάτες όπως δήλωσε αυτή...Η εν λόγω λοιπόν, για να βγάλει καθαρά τα σκυλιά, προσπάθησε να βγάλει εμένα επιθετικό, που είχα πιεί το κρασάκι μου και ήμουν μες την καλή χαρά, λες και αν είναι κάποιος επιθετικός, σε νομιμοποιεί να τον δαγκώνεις χωρίς να σού έχει κάνει τίποτα, προσπάθησε να με βγάλει ψεύτη, προσπάθησε να αποτρέψει την αναγνώριση του σκυλιού...Αν οι άνθρωποι που νοιάζονται για τα σκυλιά είναι τέτοιοι, πως να γίνουν τα σκυλιά...
Παρεπιμπτόντως, δήλωσα στούς ανθρώπους του δήμου ότι άν η παρακολούθηση σημαίνει να κλειστεί το σκυλί σε ένα κλουβί για την υπόλοιπη ζωή του, δεν το επιθυμώ. Από αυτό όμως μέχρι να με βγάλουν και τρελλό...
Εν πάσει περιπτώσει, αύριο το πρωΐ στις 7.30 ξεκινάω από Μαρούσι για Γλυφάδα, Κηφισσίας Συγγρού παραλιακή, όσοι πιστοί τηλεφωνήστε να συναντηθούμε στο δρόμο, 2102028561 σήμερα και 6976556525 αύριο. Και θα ψωνίσουμε και χταποδάκι από τη βάρκα.
Και μια ιδέα για απόψε: Λαίς το σινεμά της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, ταρατσούλα με πολη καλή ηχητική εγκατάσταση και πολύ καλές τιμές στο μπάρ. Ταινία: 22 σφαίρες, καλοκαιρινότατη.
21/07/2010
Έτσι, όταν πάω να μιλήσω για το κρασί, μπερδεύεται στο στόμα μου ένα κόκκινο τριαντάφυλλο...
Ε, πείτε πως πήγα διακοπές, για μπάνια στην Αιδηψό, elite syncopations, ερωτεύτηκα, κάτι, μακάρι...Κάηκε ο μεγάλος αδελφός, μαζί με φάκς και εκτυπωτή, στημένη μου την είχανε όλα μαζί, όχι τα κλιματιστικά λειτουργούν. Ακόμα. Ναι, και τα ποδήλατα στην πέννα. Και εγώ υγιαίνω, λεπταίνω δε, λιτότητος ένεκεν. Η οποία μου την έχει στημένη στην πάνω γωνία, αλλά εγώ βγαίνω πουρνό-πουρνό ή στο σούρουπο νυχοπερπατώντας και ρολλάρω από την κάτω και σιγά μη με αντιληφθεί η δημοσία υπάλληλος ήτις, βεβαίως, στο κινητό μετά των φιληνάδων αλλά και να, πώς πού, δηλαδή, που κάνω ειδική δίαιτα, χάνω λίπος και γραμμώνω την μυϊκή μάζα να σκίζω τους αιθέρες σαν τον Νήο στο Μάτρικς και θα με έπιανε η χαρχάλω η αναιμικιά; Αλλά έτσι, να κρατάμε το στύλ μας και να είμαστε έτοιμοι για την μελλοντική αναμέτρηση με τις κυβερνητικές δυνάμεις που δεν θα προλαβαίνουν ούτε τη σκιά μας, ο πόλεμος των σκιών θα ονομαστεί αυτός, λέω.
Κόκκινο κρασί. Κατακαλόκαιρο. Φυσικά. Γιατί είμαστε άντρες και δεν μασάμε. Τα σχόλια από τις Αυστραλέζες, που οργανώθηκαν σε σύλλογο, να επαναφέρουν στην τάξη της μπύρας τους άντρες τους, που από τότε πού πίνουν κρασί αντί για μπύρα, τις παραμελούν. Μάλλον πέρασαν στην φινέτσα του ή όλα ή τίποτα, ενώ πρίν ήταν στο whatever...Εν πάσει περιπτώσει, εμείς έχουμε πολύ και καλό κόκκινο κρασί, και μας λείπει η κουλτούρα το να το πίνουμε το καλοκαίρι, και σας βλέπω να πίνετε μπύρες σαν μεταμελημένοι Αυστραλοί, με ο,τιδήποτε, ακόμα και με μοσχάρι, ακόμα και με ψάρι-ακόμα ηχεί στα αγριεμένα μου αυτιά το ''το μπαρμπουνάκι θέλει μπυρίτσα” του Βαγγέλη Γερμανού, ντροπή, ρέ. Το μπαρμπουνάκι θέλει καλή ρετσίνα. Και το μοσχάρι θέλει κόκκινο. Και οι μελιτζάνες. Και τα κηνήγια. Και το βετούλι. Αδιάβαστοι, έ; Είναι το περσυνό κατσίκι, σκούρο, πολύ νόστιμο κρέας. Και οι πίτσες και οι κόκκινες μακαρονάδες θέλουν κόκκινο. Και οι γυναίκες θέλουν κόκκινο, ιδιαίτερα οι ξανθές, τούς πηγαίνει πολύ το βυσσινί. Και εν πάσει περιπτώσει, είναι ωραίο να βλεπεις έναν άντρα να επιμένει στο κόκκινο κρασί κατακαλόκαιρο. Καλά vibes. Για τις γυναίκες που ξέρουν.
Αυτές θα προσέξουν τις λεπτομέρειες, ά, δεν ξέρετε τι προσέχουν αυτές. Γιατί άν το πίνει στούς 30 βαθμούς είναι υπόλογος, και καλύτερα να έπινε μπύρα, αν όμως το πίνει στους 18-20 είναι άρχοντας και η υπόθεση έχει ψωμί.
Και πώς το πίνουμε στούς 20 κατακαλόκαιρο; Το δροσίζουμε.Πως και γιατί; Εξηγούμαι:
Πρώτον, δεν τα πίνουμε όλα στούς 20. Τα ελαφριά, φρέσκα κόκκινα που δεν έχουν την πολυπλοκότητα του βαρελιού πίνονται στους 14-16, γιατί εκεί αποδίδονται ισοροπημένα τόσο τα αρώματα, όσο και η γεύση τους. Τα παλαιωμένα σε βαρέλι κρασιά αναδεικνύουν τα αρώματα, τη στιβαρότητα, την πολυπλοκότητα, το βάθος γεύσης και τα φρούτα και τα μπαχαρικά τους στους 18-20. Στούς 22 ήδη τα αδικούμε, η άνοδος της θερμοκρασίας βγάζει έντονα το οινόπνευμα στη μύτη και το στόμα και στους 24 δείχνουν δυσάρεστα, ελλατωματικά, ιδιαίτερα αν πρόκειται για κρασάρες. Και πως μεετράμε τη θερμοκρασία; Μέχρι να μην το χρειαζόμαστε, λόγω εμπειρίας, με ειδικά αλλά φθηνά θερμόμετρα που βρίσκουμε εύκολα σε εξειδικευμένα μαγαζιά, όπως οι καλές κάβες και τα Cook-Shop, όχι, δεν μου πλήρωσαν διαφήμιση, δυστυχώς.
Δεύτερον, στο κάστρο μας, φροντίζουμε, εκτός από θερμόμετρο να έχουμε δύο cooler στην κατάψυξη ένα κρασιού και ένα σαμπάνιας-ταιριάζει γάντι και σε μουκάλια τύπου Βουργουνδίας- ώστε να έχουμε ένα στην κατάψυξη και ένα στο τραπέζι. Τα καλύτερα είναι τα Vacuvin και τα βρίσκετε επίσης στα Cook Shop, και μια και θα κάνετε τον κόπο, πάρτε και ένα της μπύρας, δεν έχω τίποτα εναντίον της. Η κλασσική σαμπανιέρα έχει αρχοντιά, αλλά φοβάμαι πώς σε καθημερινή βάση είναι δύσχρηστη. Τα cooler είναι πρακτικά,δεν απαιτούν προετοιμασία εκ μέρους μας, δεν πιάνουν χώρο στην κατάψυξη και δεν αποτελούν υπερβολή στο καθημερινό τραπέζι. Είναι σαν χοντρό πλαστικό γιλεκάκι γεμισμένο με ειδικό ζελέ, που εφαρμόζει σφιχτά γύρω από το μπουκάλι και βοηθάει το κρασί μας να κρατήσει τη θερμοκρασία που είχε στον συντηρητή ή στο ψυγείο, κάτι σαν ξεσκούφωτο προφυλλακτικό φιάλης, δηλαδή.
1.Σε σοβαρό μαγαζί είνα ατόπημα η μη διατήρηση των κόκκινων ετικετών σε συντηρητή. Σ' αυτήν την περίπτωση απαιτούμε σαμπανιέρα με πάγο, δεν δεχόμαστε τα δοχεία με κενό αέρος, αυτά δεν μπορούν ούτε να το συντηρήσουν. Προσέχουμε να μήν κατέβει η θερμοκρασία κάτω από το επιθυμητό. Αν το κρασί έρχεται από συντηρητή, εξαρτάται από το πόσα άτομα είμαστε και πόσο γρήγορα πίνουμε, για το άν θα ζητήσουμε cooler. Αν προσπαθήσουν να μας σερβίρουν το κρασί ζεστό, φεύγουμε. Οι δικαιολογίες τύπου “θερμοκρασία δωματίου” συντρίβονται εξηγώντας ότι αφορούσε την θερμαινόμενη τραπεζαρία του πύργου των ευγενών.
2.Με τις απλές ταβέρνες είμαστε ελαστικοί. Μάλλον θα πιούμε χύμα από το ψυγείο, δύσκολα θα έχουν ποικιλία ετικετών, και πάλι θα είναι λίγο πιο κρύο από όσο πρέπει και μετά θα ζεσταθεί πιο πολύ από όσο πρέπει γιατί δεν θα υπάρχει cooler. Ναι, αλλά δεν μας το χρέωσαν καραβίσιο.
3.Παραγγέλνουμε όσο πιο απλά κόκκινα μπορούμε το καλοκαίρι, τα κρασιά μακράς παλαίωσης, εάν μεν έχουν ενηλικιωθεί, χρειάζονται πολύ χρόνο για να ανοίξουν και να δωθούν στην πληρότητά τους, συνήθως θα καταλάβουμε πόσο καλό ήταν στο τελευταίο ποτήρι και αυτό αν το μπουκάλι το πίνουμε μόνο δύο άτομα, αργά. Οι καλές Νεμέες, κανονικά θέλουν τουλάχιστον δύο ώρες σε καράφα, και πώς τις δροσίζεις μετά; Σπίτι μου, τις ανοίγω από την προηγούμενη, πίνω ένα ποτήρι και τις κλείνω μετα από 2-3 ώρες. Την άλλη μέρα με μισή ώρα καράφα σκίζουν.Εάν δεν έχουν ενηλικιωθεί, θα είναι σκληρά και οι ταννίνες τους θα ζητούν επίμονα αίμα ή τουλάχιστον μισοψημένη, το πολύ ρόζ στο κέντρο, χοντρή μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα. Η γνώμη μου είναι αυτά τα κρασιά, και λόγω τιμής, να τα πίνουμε σπίτια μας. Εξαιρείται το εστιατόριο του μουσείου της Ακρόπολης: εκεί πάμε στο εστιατόριο, κανονίζουμε τι θα πιούμε, ζητάμε από τον σερβιτόρο να μας ανοίξει το κρασί και να κανονίσει για cooler ή σαμπανιέρα για μετά και το αφήνει έξω, ανοιχτό να αναπνεύσει, ενώ εμείς χαζεύουμε το μουσείο και τα εκθέματά του. Μετά γυρνάμε, τρώμε και πίνουμε και δινουμε και λογαριασμό, που είναι αξιοπρεπής, όπως και εμείς, άλλωστε.
Εν κατακλείδι, στα σπίτια μας πίνουμε ό,τι ποθεί η ψυχή μας και αντέχει η τσέπη μας, αλλά κάνουμε ό,τι δεί για να το απολαύσουμε-cooler, άνοιγμα μερικές ώρες πρίν, καράφα και ωραία κατάλληλα ποτήρια,υπάρχουν και ειδικές καράφες με υποδοχή για πάγο, που διατηρούν το κρασί κρύο, αλλά αυτά στο μεταπτυχιακό σας. Όξω πίνουμε απλά κόκκινα με πολύ λίγο βαρέλι ή καθόλου. Αλλά πίνουμε. Κόκκινο. Στην υγειά σας.
Υ.Γ. Τα λαδερά και η μισή ελληνική κουζίνα το καλοκαίρι ζητούν κρύο ροζέ και προσφάτως blanc de noir από ξυνόμαυρο, τα παλιωμένα σε βαρέλι λευκά έχουν μια σοφιστικέ φινέτσα και πολυπλοκότητα που δεν ανοίγει εύκολα διάλογο με τα πιάτα της κλασσικής ελληνικής κουζίνας, εγώ φτιάχνω μια μακαρονάδα με ginger, lime, φυστίκια Αιγίνης και παρμεζάνα για κάποια από αυτά. Αυτό που δεν ξέρει πολύς κόσμος είναι πόσο καλά πάει το ψητό ψάρι στη σχάρα με ένα αντρικό μοσχοφίλερο, με σώμα και οξύτητα, όπως του Τσέλεπου.
16/6/2010
Wine on the rocks
Ποιό νομίζετε ότι είναι το εστιατόριο με την καλύτερη σχέση ποιότητας / τιμής στην Ελλάδα; Βαρύ πεπόνι, έ; Μην κουράζεστε, θα ξεσπαθώσω γρήγορα, βαρέθηκα τόσα χρόνια τα ίδια, και τις ίδιες δικαιολογίες, δεν βγαίνουμε διαφορετικά..., έ, ούτε και μείς με τις τιμές σας. Γι' αυτό, ορθά κοφτά, το εστιατόριο του μουσείου της Ακρόπολης.
Δέν έφαγα, τσεκάρισα απλά τον κατάλογο των λευκών και ροζέ κρασιών και έμεινα άναυδος. Οι τιμές είναι 30-50% πάνω από το ράφι της κάβας. Ενδεικτικά, Μαντινεία Νασιάκου 12ε (ράφι 8), Ασπρολίθι 13ε (ράφι 8,5), Κτήμα Γεροβασιλείου 18ε (ράφι 12) Ρετσίνα Δάκρυ του Πεύκου, του Κεχρή 17ε (ράφι 12), Όβηλος 24ε, (ράφι 16-20)
Μ' άλλα λόγια ια πρώτη φορά βρίσκω εστιατόριο που να χρεώνει το κρασί αξιοπρεπώς. Πάει να πεί σέβεται τον καταναλωτή, εμένα, και δεν προσπαθεί να βγάλει από ένα μπουκάλι κρασί περισσότερο από ό,τι ο παραγωγός. Που για μένα είναι απαράδεκτο. Γιατί αγαπάω το κρασί και τους ανθρώπους που το φτιάχνουν, και όχι τον εστιάτορα που αντί να βγάλει το ψωμί του από τη δουλειά του, προσπαθεί να βγάλει υπεραξία από τη δουλειά του οινοπαραγωγού. Και μας λέει μετά ότι δεν βγαίνει. Άς έκανε οικονομοτεχνική μελέτη πρίν ξεκινήσει. Και άς μην περίμενε να επιζήσει με ένα σαββατοκύριακο, επειδή όλοι έχουν ανοίξει από ένα εστιατόριο-μεζεδοπωλείο-bar restaurant. Γιατί την πληρώνω εγώ. Που έβγαινα 3-4 φορές τη βδομάδα για φαΐ και έχω να ανοίξω εμφιαλωμένο κρασί σε εστιατόριο πάνω από δύο χρόνια, όταν τα πήρα και ορκίστηκα να μην το ξανακάνω αν δεν πάνε οι τιμές το πολύ μιάμιση φορά πάνω από το ράφι. Και θα πλήρωνα παραπάνω μόνο για μια εξαιρετική κάβα πάνω από100 ετικέτες με ιδανικές συνθήκες παλαίωσης και όχι απλούς συντηρητές. Και πάλι αυτό δεν το ζητάω σε μια καθημερινή έξοδο, αλλά μια-δυό φορές το χρόνο, άντε τέσσερις. Τις υπόλοιπες θέλω να βγω με την παρέα μου, να τρώω και να πίνω αξιοπρεπώς χωρίς να σκέπτομαι άν με φτάνουν τα λεφτά μου, και χωρίς να πληρώνω τη δήθεν διατριβή του άλλου στον τομέα της γεύσης. Να περάσω καλά without breaking the bank .
Γιατί υπάρχουν και σημαντικότερα πράγματα απο το φαΐ, όσο καλό και να είναι, τέχνη δεν είναι, γιατί δεν μπορεί να είναι, κι' άς το σερβίρουν σε ζωγραφιστά πιάτα, στολισμένο σα νυφούλα, να μη θέλεις να το αγγίξεις.
Και γιατί το κρασί είναι πολύ σημαντικότερο από το φαΐ, ποιός δεν προτιμάει ένα καλό μπουκάλι κρασί με ψωμοτύρι από ένα μενού 7 πιάτων από τα χεράκια διάσημου μάγειρου αλλά ohne wein?; Στα γκάλοπ που έχω κάνει μόνο μια κυρία ψήφισε το δεύτερο.
Γιατί το κρασί δημιουργεί μια σχέση πάθους με τον εραστή του, του γνέφει, του χαμογελάει, του ρίχνει ματιές με νόημα, δημιουργεί γευστικές μνήμες μέσα του ενώ ταυτόχρονα χτίζει εγγύτητα έμπειρης ερωμένης, που επιτρέπει την απόλαυση των πραγματικών τεχνών, της μουσικής, της ποίησης, του χορού... Κιαι μη γελιέστε, το κρασί ανήκει πραγματικά στούς ασκητές, όπως και ο έρωτας. Είναι σαν τη θάλασσα, όλοι μπαίνουν μέσα της, ελάχιστοι όμως την χαίρονται.
Άνοιξα μεγάλο θέμα, όμως, άς γυρίσουμε στο μουσείο της Ακρόπολης. Στο εστιατόριό του, σε απόσταση αναπνοής από τον αρχαίο βράχο με την πιο διάσημη θέα του δυτικού κόσμου μπορούν να τσιμπήσουν δύο άτομα και να πιούν ένα μπουκάλι κρασί με 25-30 ευρώ. Και ποιός ξέρει; Μπορεί να παραμονεύει και ο έρωτας...
Α, ναι και κάτι άλλο. Μπορείτε να μπείτε και με μηδενικό εισητήριο άν δεν σας ενδιαφέρει το μουσείο και θέλετε απλά να φάτε στο εστιατόριο, το ρώτησα για λογαριασμό σας
υμέτερος
11/6/2010
Cycling4rwine Club?
Η αυτόματη ερώτηση δεν είναι why not ή whatever, αλλά why, γιατί να το κάνουμε, ειδικά σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Και η απάντηση είναι απλή: γιατί είναι απαραίτητο. Μετά από τρείς διοργανώσεις είναι φανερό ότι το κοινό μου, εσείς δηλαδή, είστε ένα πολύ ανομοιόμορφο κοινό. Η μέση ωριαία ταχύτητά σας κυμαίνεται από 12 έως 30 χλμ. την ώρα. Ξεκινάμε όλοι μαζί και σε ένα χιλιόμετρο εχουμε σκορπίσει, ακόμα και στη Νεμέα, που είμαστε 105 ποδηλάτες, δεν δώσαμε ποτέ αυτήν την αίσθηση όπου περάσαμε. Γιατί είμαστε σκόρπιοι, δεν είχαμε κοινό παρονομαστή. Αυτόν θέλω να φτιάξουμε μαζί.
Έναν αρχικό πυρήνα 10-20 ποδηλατών έχω στο μυαλό μου, που θα φτάσουν σιγά - σιγά να κινούνται όλοι μαζί με μια αξιοπρεπή μέση ωριαία γύρω στα 18-20χλμ με τις στάσεις μας, θα μας βλέπουν να περνάμε όλους μαζί στον ίδιο ρυθμό, γιατί δεν θα κάνουμε αγώνα, βόλτα θα κάνουμε και θα δοκιμάζουμε και τα κρασάκια μας και όλο και κάτι θα μένει από τη δοκιμή να μας κρατάει συντροφιά μέχρι το επόμενο οινοποιείο - show me the way to the next winery...
Και μια και περί βόλτας η κουβέντα, και πριν γκρινιάξετε, σιχαίνομαι τη γκρίνια, κάποιοι πηγαίνουν βόλτα ( με τα πόδια ) χαλαρά, νυφοπάζαρο στάιλ, και άλλοι περπατάνε σαν άνθρωποι. Η καρδιά μου είναι με τους δεύτερους, άσε που το αργό περπάτημα είναι ανθυγειϊνό, επιβαρύνει τις αρθρώσεις. Και μη μου πείτε ότι δεν είμαστε στην εθνική ομάδα, αυτοί πηγαίνουν με 40 σε αγώνα 200 χλμ.
Σας ενδιαφέρει να οργανωθούμε, αρχικά με μία βόλτα 35 – 50 χλμ. κάθε Σάββατο και μετά βλέπουμε; Δεν θα πηγαίνουμε σε ρυθμό προπόνησης της ΠΕΠΑ, αλλά δεν θα πηγαίνουμε και με τα γόνατα ανοιχτά, σαν μανάβηδες που παραδίδουν ψώνια, θα αρχίσουμε από μια χαμηλή μ.ω. ταχύτητα των 16χλμ αλλά η έμφαση θα είναι στη σταθερότητα. Τηλεφωνείστε μου στα 2102028561 και 6976556525. Πρώτη βόλτα αυτό το Σάββατο. Ραντεβού μάλλον στη πλ. Αγ.Παρασκευής, πάμε μέχρι Μαρκόπουλο, όπου έκπληξη, και γυρνάμε με προαστιακό από Κορωπί.
Μετά από μια δικιμαστική περίοδο, κάποιοι θα επιλέξουν να είναι μέλη, αλλά έχουμε καιρό μέχρι τότε.
Περιμένω.
Sax and Wine στον Υμμητό
στο σπήλαιο Παιανίας
από την ΕΝΟΑΑ
Σάββατο, 8 η ώρα αφήνω το αυτοκίνητο στην Παιανία και φτάνω με το βανάκι που προννόησε να εξασφαλίσει η ενοαα, στο σπήλαιο. Δεν έχω ξανάρθει, υπέροχο σημείο, πρέπει να ανέβουμε εδώ με τα ποδήλατα μια μέρα. Ίσως στα γενέθλιά μου, στις 13 Αυγούστου. Καμμιά 300αριά μέτρα πάνω από την πεδιάδα των Μεσογείων το μάτι αγναντεύει μακρυά και ξεκουράζεται, χαλαρώνει. Γύρω μου κόσμος πολύς, έχουν φορέσει τα καλά τους, σαββατόβραδο έ; Οι γυναίκες, δεν το συζητάμε, να τις πιείς στο ποτήρι, άλλη γευσιγνωσία αυτή, θεογνωσία! Οι οινοποιοί της ενοαα στις επάλξεις με τα κρασιά τους έτοιμα να μας δοκιμάσουν, το σαξόφωνο του David Lynch κουρδίζει με τα υπόλοιπα όργανα των Human Touch, χαιρετώ γνωστούς και φίλους και ...
...ρίχνω το κρασί στο αυλάκι: δοκιμάζω το σαββατιανό του Χρήστου Αναγνώστου, πρόεδρου της ενοαα, που μας φιλοξένησε πέρισυ, στον πρώτο γύρο. Πολύ καλή οξύτητα, καλό σώμα, αρώματα εσπεριδοειδών, καλή επίγευση. Φινετάτο κρασί.Στην ίδια κλίμακα κινείται και το σαββατιανό του Εύοινου, του Σταύρου του Κουλοχέρη. Κάπως διαφορετικό του Αλλαγιάνη, στα αρώματα κυρίως, εξίσου δροσερό, και με καλό τελείωμα. Στο οινοποιείο δικίμασα το πρωΐ που πέρασα με το ποδήλατο και ένα πολύ καλό μοσχοφίλερο του 2008! Η Αναστασία Φράγκου εκτος από το σαββατιανό που φτιάχνει ο Φλεριανός, εξίσου κομψό με τα προηγούμενα, έχει και μιά πολύ καλή και νευρώδη Μαλαγουζιά, με πολύ καλή οξύτητα, κομψά στρογγυλό σώμα και τυπικά γλυκά αρώματα και πολύ καλή επίγευση. Μαλαγουζιά φτιάχνει και ο Δαρεμάς, επίσης πολύ καλή και τυπική, λιγότερο νευρώδη από την προηγούμενη, είναι θέμα γούστου πια προτιμά ο καθένας. Αντίστοιχο είναι και το σαββατιανό του. Παρεπιμπτόντως και εκτός συναγωνισμού ήταν παρούσα η Ρωξάνη Μάτσα, εγγονή του Καμπά, που μαζί με την Άννα Κοκκοτού είναι οι δύο μεγάλες κυρίες του κρασιού στην Αττική, και που έφτιαχνε παλιά ένα καταπληκτικό σαββατιανό, όπως συνεχίζει να φτιάχνει μιά εξαιρετική μαλαγουζιά, αριστοτεχνικά δομημένη, την καλύτερη κατά τη γνώμη μου φέτος, μαζί με αυτήν του Τετράμυθου, που είναι εντελώς διαφορετική.
Εν τω μεταξύ, η μουσική ξεχύνεται πια καλοκουρδισμένη και μια γλυκιά αίσθηση κυριαρχεί όσο περνάει η ώρα και δοκιμάζουμε τα κρασιά και γινόμαστε μια παρέα, και μπορεί κάποιοι να προτιμούσαν λαϊκό πρόγραμμα με το σαββατιανό, αλλά ο Σκωτσέζος γαμπρός τού Κοντογιάννη, που ευθύνεται για τη μουσική, τους χάλασε τα γούστα, αλλά καλά έκανε, του χρόνου η σειρά τους, φέτος η δική μας και το απολαμβάνουμε...
...περνώντας σε πιο στιβαρά σαββατιανά, με περισσότερο σώμα, όπως του Μυλωνά, φταγμένο με μπατονάζ, δηλαδή ανάδευση των οινολάσπών της δεξαμενής, για περισσότερο σώμα, που το έχει, βεβαίως, αλλά και καλή οξύτητα, γεμάτο κρασί, ωραίο. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και το ασσύρτικό του, με ακόμα καλύτερη οξύτητα. Εδώ κοντά είναι και ο Παπαγιάννης (Πατητήρι) με ένα ζωηρό κρασί, μέτρια οξύτητα και καλό σώμα, και βέβαια ο Βασίλης ο Παναγιώτου που δεν παρεξηγείται που λέω ότι το κρασί του είναι ρουστίκ, αφού το πίνω ευχαρίστως (όχι το εννοώ το ευχαρίστως, δεν σουρώνω εγώ σαν το μάγκα του Βοτανικού, να ζητάω ξανθές) ο ίδιος το λέει αντρικό, η αλήθεια είναι 14,8 αλκοόλ δεν είναι λίγο, αλλά βάλτου μια προβατίνα δίπλα, να δείς πως θα αντέξει όταν θα άλλα θα λυγίζουν...με πολύ καλή οξύτητα και στόμα, αλλά, δεν είναι σκέτο σαββατιανό, είναι μαζί με ασσύρτικο, μαλαγουζιά ίσως και ροδίτη, κυριολεκτικά ό,τι έχει ο μπαξές. Ξέρετε, όταν είσαι πολύ μικρός παραγωγός, οι ποσότητες μπορεί να είναι πολύ μικρές για να κάνεις χωριστή οινοποίηση. Άλλο ένα μπρατσωμένο σαββατιανό, με σώμα γραμμωμένο από το μπατονάζ, αλλά με πολύ καλή οξύτητα, είναι του Κοντογιάννη, θα τα πούμε στις ρετσίνες.
Μιά παρένθεση για τρία κάπως διαφορετικά σαββατιανά, ένα του Δάβαρη που με γοήτευσε το υπόπικρο τελείωμα-ναι εντελώς βιτσιόζος, υψηλές οξύτητες, πικρά και ξυνά είναι τα γούστα μου-ωραίο κρασί θα πρέπει να το ξαναδοκιμάσω για να βεβαιωθώ, και το άλλο του Νικολακόπουλου σχεδόν ημίξηρο, γλυκόξυνο, θα αρέσει στις αρχόντισες της καρδιάς μας, ίσως και σε κάποιους ποδηλάτες, ξέρετε, εμείς αδερφίζουμε και λίγο...Το τρίτο είναι του Μάρκου (Αμπελώνες Μάρκου) που είναι χαρμάνι με 20% chardonnay, πράγμα που του δίνει άλλη αρωματική φινέτσα καλύτερη οξύτητα και το χαρακτηριστικό υπόπικρο τελείωμα του πράσινου μήλου, το δοκιμάσαμε το χειμώνα στο γύρο μας, και παρεπιμπτόντως είναι και από τους πρώτους παραγωγούς που έκανε μείωση τιμής, από ευαισθησία στην οικονομική κρίση - ή ευφυΐα, και ακούω ότι θα γενικευτεί στην Αττική. Πολύ ενδιαφέρον από το ίδιο οινοποιείο ένα blanc de noir από cabernet με νότες από μέλι και ξηρούς καρπούς.
time out διάλλειμα ολίγων λεπτών
να θαυμάσουμε τη θέα βρε αδελφέ, τζάμπα ανεβήκαμε εδώ πάνω;
σκοτείνιασε, έχουν ανάψει τα φώτα στην πόλη που πλαισιώνεται από έξωμα και εξώπλατα και κολωνάτα ποτήρια στον αέρα, και τζαζιές και σόλα του Φιγκαρό και διασταυρούμενες ματιές και break με το κομψό, δροσερό, ημίξηρο μοσχάτο του Μάρκου-το τσακίσανε τα κορίτσια-και ξανά χάζι και κοζερί και ανέκδοτα από τον Χρήστο τον Αναγνώστου και...
Ρετσίνες. Σύγχρονες κλασσικές. Και εξηγούμαι. Πέρα από τις άθλιες ρετσίνες του παρελθόντος που σπίλωσαν τη φήμη της κομψής αλλά 'ξηγημένης αυτής λαϊκής κυρίας, υπήρχαν και αυτές που έχτισαν τη φήμη της ρετσίνας κεχριμπάρι, ένα εξαιρετικό κρασί, για όποιον το πρόλαβε, που το μνημόνευσε και ο Παπαδιαμάντης-ωραίον ρετσινάτον!-και συνδυαζόταν με το 85% της ελληνικής κουζίνας-το μοσχάρι θέλει πάντα στιβαρό κόκκινο. Αυτές, προέρχονταν από πιό ώριμο τρύγο και είχαν περισσότερο ρετσίνι, αλλά ποτέ δύσοσμο, που να σκεπάζει τη γεύση του κρασιού. Οι σημερινές, έχουν αρώματα από δεντρολίβανο και μαστίχα, εντελώς διαφορετικά κρασιά, συνολικά πολύ πιο αξιόπιστα και αποδεκτά. Θα επανέλθω. Και αρχίζουμε : Παπαγιάννης, καλή ρετσίνα, γεμάτο στόμα, καθαρή μύτη από δεντρολίβανο. Εύοινος, επίσης καλή ρετσίνα, μια ιδέα πιο διαυγής γευστικά. Αναγνώστου, μια διαφορετική ρετσίνα, που θυμίζει τα παλιά, γιατί ζυμώνει-ή παραμένει, δεν θυμάμαι-σε παλιό μεγάλο βαρέλι του 1,5 τόννου για να πάρη μόνο τη γεύση από τη δούγα, χωρίς αρώματα ξύλου, και έτσι έχει μια διακριτική γλύκα, σχεδόν γλυκόξινη, δοκιμάστε την. Και δικιμάστε και του Κοντογιάννη, που έχει μιά απλή, με τα χαρακτηριστικά αρώματα και μία πολύπλοκη, ζυμωμένη σε βαρέλι, με μπατονάζ. Πολύ φινετσάτη, αξίζει να πάτε μιά βόλτα μέχρι το Μαρκόπουλο όχι μόνο για χάρη της, αλλά και για να γνωρίσετε το γαμπρό του Κοντογιάννη, τον Scott D'Arcy υπεύθυνου για τα παραπάνω, και τα υπόλοιπα κρασιά τους.Ο Δημήτρης Γεώργας συν γυναιξί και τέκνοις είναι δική του κατηγορία, πρέπει να δοκιμάσετε για να καταλάβετε. Πέρισυ είχε μιά ρετσίνα του 2006, εξαιρετική! Φέτος δοκίμασα ένα καλό chardonnay, με καλή οξύτητα και σχεδόν τυπικό - γιατί τα κρασιά του συνήθως δεν είναι. Ιδιαίτερη μνεία για τους χυμούς του, πολύ καλοί, ιδιαίτερα δυναμωτικοί, δοκιμασμένοι σε αγώνες, πιστέψτε με.
Κοντεύει 12 και φεύγω πριν γίνει το αυτοκίνητο κολοκύθα, αλλά αφού περνάει η ώρα και δεν γίνεται τίποτα, κατευθύνομαι προς Μαρκόπουλο όπου ο Αλλαγιάννης έχει στήσει ρόκ πάρτυ στο οινοποιείο, εκτός από το κρασί παίζει και με την κιθάρα, και παίζουν διάφορα γκρουπάκια καλεσμένα μετά το φαΐ, και πέφτω πάνω σε ένα εξαιρετικό που παίζει διασκευές κλασσικών κομματιών καλύτερα από τις αυθεντικές εκτελέσεις, όπως το Come Together των Beatles που αν το άκουγε ο Lennon, θα έβγαζε το καπέλλο - και θα κατηγορούσε τον Paul ότι αυτός φταίει που δεν είναι αρκετά ρόκ η μουσική τους... Κάνω τις πιρουέτες μου μπροστα στην ορχήστρα, χαλαρώνω και πίνω λίγο παραπάνω. Αναγκάζομαι σε 3 εσπρεσσάκια, φεύγει το σκουπιδάκι και 3 το πρωί βρίσκομαι να κάνω test - drive σε ένα trikke ονόματι Human Powered Vehicle (HPV), που μετατρέπει την κίνηση του κορμιού σου σε κινητική ενέργεια και θεωρητικά πιάνει 30 χλμ. στην ευθεία. Πάντως, μάλλον γυμνάζει συνολικότερα το κορμί από τα δικά μας, κάτι σαν surfing στη στεριά με εσένα να παίζεις το ρόλο του πανιού και του αέρα μαζί. Το πάρτυ συνεχίζει να σκίζει...
Για να ξέρετε, η Αττική 3 του χρόνου, που θα γίνει προς Μαρκόπουλο, έχει ήδη συζητηθεί με τον Αλλαγιάννη να γίνει εκεί το ορμητήριο, με το αντίστοιχο πάρτυ μετά, θα δούμε, θα δούμε...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα για την εξαιρετική βραδυά - θα μου μείνει αξέχαστη - στους εμπνευστές και διοργανωτές της, την ενοαα τον Χρήστο Αναγνώστου, τον Scot d'Arsay, τον Βασίλη Αλλαγιάννη με τα jams του και τους υπόλοιπους που αγνοώ. Και με την ευκαιρία μια γνώμη, κι'ας πέση χάμω: η μετάθεση της ημερομηνίας των ανοιχτών πορτών στην τελευταία εβδομάδα του Μαΐου για την Αττική, δεν είναι τόσο κακή ιδέα όσο φάνηκε στην αρχή. Πέρα από τον καιρό, που το Μάιο δεν έχει μπέσα, είναι καλύτερα να υπάρχουν διαφορετικές ημερομηνίες για κάθε γεωγραφικό διαμέρισμα, να μπορεί ο κόσμος να προγραμματίσει και να μοιράσει τον χρόνο του αντίστοιχα, διαφορετικά μόνο ο Κύριος είναι πανταχού παρών. Η Γαλλία, αν είναι σωστές οι πληροφορίες μου από το διαδύκτυο, το έχει ήδη καθιερώσει ούτω.
27/5/2010
Ανοιχτές Πόρτες στην Αττική!
Αυτό το σαββατοκύριακο 29&30 Μαΐου τα οινοποιεία της Αττικής θα παραμείνουν ανοιχτά για να μας υποδεχτούν και να δοκιμάσουμε τα κρασιά τους. Στο site της Ένωσης Οινοπαραγωγών Αμπελώνα Αττικής www.enoaa.gr θα βρείτε λεπτομέρειες από τις επί μέρους εκδηλώσεις που οργανώνει ο κάθε παραγωγός και τις ώρες που θα είναι ανοιχτά.
Το cycling4wine θα σταθεί στο σαββατόβραδο στις 7 στο σπήλαιο της Παιανίας, που οι παραγωγοί θα παρουσιάσουν σύσσωμοι τα κρασιά τους ενώ ο David Lynch και οι Human Touch θα δημιουργήσουν την απαραίτητη jazz ατμόσφαιρα.
Προτείνουμε λοιπόν μια βόλτα για τους λάτρεις του ποδηλάτου και του καλού κρασιού καμιά 60αριά-80αριά χιλιόμετρα με μέση ωριαία ταχύτητα 20χλμ. για το Σάββατο το πρωΐ, περνώντας από τα οινοποιεία Μάρκου στην Παιανία, Αναγνώστου και Βασιλείου στο Κορωπί, Αλαγιάννη και Παναγιώτου στο Μαρκόπουλο και Εύοινο στα Σπάτα. Χαλαρά, αλλά χωρίς να σερνόμαστε κάνουμε τη βόλτα μας και γυρνάμε στα σπίτια μας για να ξεκουραστούμε και το απογευματάκι ανεβαίνουμε στον Υμμητό για μουσική και κρασάκι, καβαλλάρηδες η όχι.
Πρωινό ραντεβού το Σάββατο στις 10 στην πλατεία της Αγ. Παρασκευής. Νωρίτερα δεν γίνεται, τα οινοποιεία θα είναι κλειστά πριν τις 10. Τηλεφωνήστε μου να σας περιμένω άν αργήσετε στο 6976556525
20/5/2010
Αυλαία για Πάτρα-Πύργο.
Σας βλέπω στη Νεμέα : 10/10/2010
16/5/2010
Αναδιάρθρωση
Οι συμμετοχές στον Ποδηλατικό Γύρο Οινοποιείων Πάτρας – Πύγου είναι ανεπαρκείς, μέχρι στιγμής, και η πραγματοποίησή του βαίνει προς ματαίωση αύριο το βράδυ. Όμως, εγώ θα είμαι στα γραφεία της ΠΕΠΑ, 28ης Οκτωβρίου 26, 2ος όροφος, στο Μαρούσι αύριο το βράδυ 9-10 με μια καινούργια πρόταση:
Ημερήσιο πακέτο με μικρό πούλμαν 30άρι και trailer βεβαίως, που έχει κόστος 550ε, αντί 1000ε που είναι το διήμερο. Το μοιραζόμαστε οι ενδιαφερόμενοι, γλυτώνουμε και το ξενοδοχείο. Θα πρέπει να ενδιαφερθείτε άμεσα όμως, γιατί ανδεν είμαστε καμμιά 15αριά μέχρι την Τετάρτη το ξεχνάμε. Αύριο στην ΠΕΠΑ λοιπόν η τηλέφωνο σε εμένα 210 2028561 και 6976556525 το συντομώτερο, δηλαδή χτές.
Υμέτερος
Θ.Νικολετόπουλος
13/5/2010
Non, Je ne regrete rien
Μπορεί να μην ήξερα τον Φεβρουάριο, όταν άρχισα να οργανώνω αυτό το event, ότι ο πρωθυπουργός θα έβγαινε και θα ανακοίνωνε μέτρα λιτότητας επιβεβλημένα από το ΔΝΤ, αλλά γνώριζα καλά ότι είχαμε πλέον μπει σε τροχιά βαθιάς οικονομικής ύφεσης, από τη οποία όχι μόνο αλώβητοι αλλά κερδισμένοι θα βγουν μόνο οι βαθύπλουτοι, ενώ εσείς, που σας ζητώ να με συντροφέψετε στην αναζήτηση και ανακάλυψη όλο και καλύτερων κρασιών καβάλα στα αγαπημένα σας ποδήλατα, θα έχετε ήδη χάσει σημαντικό μέρος από την αγοραστική σας δύναμη, θα ατενίζετε ένα ζοφερό μέλλον, και θα έχει χαθεί το χαμόγελο από τα χείλη σας.
Τότε, γιατί το προσπάθησα καν;
Μα ακριβώς γι’ αυτό, επειδή η ζωή πρέπει να συνεχίζεται με τις δυσκολίες της και να μη σκύβουμε το κεφάλι, αλλά να σφίγγουμε τα δόντια και να τραβάμε μπροστά με άκαμπτη αποφασιστικότητα, σηκώνοντας τα μάτια στον ήλιο, που ανατέλλει ακούραστα κάθε μέρα, για να πάρουμε πίσω το χαμόγελό μας. Αν υποκύψουμε στη διάχυτη απαισιοδοξία του καθενός μας, θα χαθούμε. Χρειαζόμαστε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας για να αντλήσουμε δύναμη, πίστη και αισιοδοξία, το εμείς. Ίσως μετά από χρόνια αηδιαστικής ενασχόλησης με το εγώ του καθενός να ήλθε η ώρα να ξαναβρούμε τη χαμένη συλλογικότητα. Ξέρω ότι όλοι είμαστε πιεσμένοι και κανείς δεν θέλει να δεσμευτεί για τίποτα, αλλά πιστεύω ότι αυτό είναι ένα παραμύθι που θα τελειώσει πριν αλέκτωρ τρίς λαλήσει. Ήρθε ο καιρός για πράγματα μεγαλύτερα από εμάς και κάποιοι θα ανταποκριθούν.
Στη ιδρυτική διακήρυξη του cycling4wine γράφω ότι το κάνω για να το μοιραστώ μαζί σας. Το εννοώ.
Και με αυτό το πνεύμα και εκτός αν εν τω μεταξύ γίνει κάποιο θαύμα, την Δευτέρα το βράδυ θα αναγγείλω την ακύρωση του Ποδηλατικού Γύρου Οινοποιείων Πάτρας-Πύργου λόγω έλλειψης συμμετοχών και την προκήρυξη του 2ου Ποδηλατικού Γύρου Οινοποιείων Νεμέας στις 10 Οκτωβρίου 2010.
Υπάρχει όμως και ένα καλό νέο! Τα οινοποιεία της περιοχής που δεν είχαν μέχρι φέτος συμμετάσχει στις εκδηλώσεις ‘’Ανοιχτές Πόρτες Οινοποιείων ‘’ ενεργοποιήθηκαν – ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια αλλά μου αρέσει να πιστεύω ότι η κινητοποίηση του cycling4wine συνεισέφερε σε αυτό και εν πάση περιπτώσει χαίρομαι πολύ - και ανοίγουν τις πόρτες τους αύριο και μεθαύριο,15&16 Μαΐου και μαζί με τα υπόλοιπα οινοποιεία της Πελοποννήσου και της υπόλοιπης Ελλάδας σας περιμένουν να σας κεράσουν και να σας προσφέρουν τα κρασιά τους σε ειδικές τιμές. Ειδικά στην Ηλεία, τα κτήματα Μπριντζίκη στο Λατζόι και Μερκούρη στο Κορακοχώρι έχουν προγραμματίσει εκδηλώσεις. Τηλεφωνήστε τους για περισσότερα!
Επίσης, απόψε μπορείτε να δοκιμάσετε τα κρασιά του κτήματος Μπριντζίκη, παρουσιάζονται σε μορφή wine party, στην κάβα Αρκαδικό κελλάρι, στούς Αμπελόκηπους, στην οδό Λασκαρίδου 7, το στενάκι πλάι στο Δαναό. Θα δοκιμάσετε Ροδίτη, Ασσύρτικο, Αυγουστιάτη και Merlot. Σπεύσατε, και μετά σινεμά!
Θέμος Νικολετόπουλος - Cycling4wine
3/5/2010
LARGO (αργό μελαγχολικό κομμάτι)
Από στοιχειώδη ευαισθησία στα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση και μας θίγουν όλους άμεσα, μειώνω την συμμετοχή στο διήμερο της Αχαΐας-Ηλείας από τα 25 στα 20 ε
30/4/2010
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ...εμείς όμως...
Φαίνεται πως η στάχτη από την πατρίδα της Bjorg θα σκεπάζει για πολύ καιρό τις σκέψεις μας, θα μειώνει την ορατότητα στα όνειρά μας και θα αλλοιώνει τα χρώματα στα μάτια των αγαπημένων μας, γεγονός που θα μας δίνει μια δικαιολογία όταν θα μπερδεύουμε τα ονόματά τους, παρ’ όλα αυτά, είναι προτιμότερο από το να βλέπεις τη Μέρκελ στις ειδήσεις, και τον πρωθυπουργό μας – που σκοτώθηκε πέρυσι, προσπαθώντας να βάλη εν κινήσει την εκτροχιασμένη αλυσίδα στο δίσκο του ποδηλάτου του με το δάχτυλο – γι’ αυτό να μη χάνουμε το χιούμορ μας, ας τυπώσουμε, σαν τους Ισλανδούς μπλουζάκια που να γράφουν Don’t Fuck With Greece!, και ας πάρουμε τα ποδήλατά μας αναζητώντας το Ιερό Δισκοπότηρο – γεμάτο, βεβαίως - στα βουνά και τα λαγκάδια της πολυαγαπημένης, παρά τις απιστίες μας, πατρίδας.
Και επειδή τίποτα σ’ αυτήν τη ρημάδα τη ζωή δεν είναι δεδομένο, ούτε το κόστος μεταφοράς με το πούλμαν είναι. Έχω βάλει μια μέση τιμή, από την οποία θα αφαιρεθούν η θα προστεθούν χρήματα, ανάλογα με τον αριθμό των ένθερμων οινοκενταύρων που θα συγκεντρωθούν. Για να γίνω σαφέστερος, λοιπόν, με τις τελευταίες τιμές που πήρα σήμερα, για 20, 30 και 40 άτομα το κόστος διαμορφώνεται αντίστοιχα σε 43, 30 και 23ε….
Περιμένω στο ακουστικό μου…
21/4/2010
Alles Gut!
Tελικές ημερομηνίες: 22 &23/5/2010
Νέο ξενοδοχείο: www.οdysseas-hotel.com
Περισσότερα στις διοργανώσεις-σας έχω και πάρτυ στην πισίνα!
20/4/2010
ACHTUNG!!!
Έκανα χοντρή πατάτα!
Αλλά οι χοντρές είναι οι καλύτερες!
Λοιπόν, το trailer δεν είναι διαθέσιμο στις 15 και 16/5 που υποτίθεται ότι θα ελευθερωνόταν. Έ, δεν θα βάλουμε και τα κλάμματα. Θα το μεταφέρουμε, ες αύριον τα σπουδαία, μετά της νέας ημερομηνίας.
19/4/2010
Μετά τη χτεσινή ανάβαση, αγώνα αντοχής Αϊδόνια - Στυμφαλία, σας καλημερίζω με ένα ποίημα του Μπρέχτ:
Ό,τι σε δένα ήταν βουνό
το ισοπέδωσαν
και σκέπασαν την κοιλάδα σου.
Από πάνω σου περνάει τώρα
ένας δρόμος άνετος.
Μ. Μπρέχτ
17/4/2010
ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΙΝΌΦΙΛΟΣ!
Όχι, δεν είμαι. Όπως λέει και η Τ., εμείς, Νικολετόπουλε, φίλοι δεν είμαστε.
Είμαι εραστής του κρασιού, έχω απαιτήσεις, ανεβάζω τον πήχη συνεχώς, και τον δικό μου, θέλω να μαθαίνω συνεχώς καινούργ |
Προκήρυξη
Με την ευκαιρία του προγράμματος ‘Ανοιχτές Πόρτες Οινοποιείων’ της Ε.Ε. στις 15 και 16 Μαΐου, το cycling4wine διοργανώνει ποδηλατικό διήμερο στις 22& 23 Μαΐου με επίσκεψη και γνωριμία του αμπελώνα της Αχαΐας και της Ηλείας με έδρα την Πάτρα, σε συνεργασία με την Μανιατόπουλος Α.Ε. και τοπικούς φορείς.
1η μέρα 100χλμ (55χλμ για τους ποδηλάτες του β’ σκέλους από Πανόπουλο και μετά)
2η μέρα 35χλμ
ΠΡΟΟΙΜΙΟ
Καλό είναι να γνωρίζουμε όχι μόνο τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε, άλλά και δύο, τρία πράγματα από την οινική ιστορία της περιοχής.... περισσότεραΜικρές μέρες της Νεμέας 3,4&5/9
Μικρές Μέρες της Νεμέας &1ος Αγιωργήτικος Δρόμος
Μέσα από μια σειρά διεργασίες - διάλυση της ΕΝ.Ο.Α.Ν, αμηχανία των οινοποιών και έλλειψη κοινού παρονομαστή, επερχόμενες δημοτικές εκλογές – οι Μεγάλες Μέρες της Νεμέας μίκρυναν-προς Θεού , ο τίτλος είναι δικός μου – και έτσι το σύνολο των εκδηλώσεων για την καθιερωμένη γιορτή του κρασιού στην περιοχή στο πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη, συμπτύσσεται σε ένα σύνολο εκδηλώσεων για την Παρασκευή, που όμως αφορά κυρίως τους Νεμεάτες, και ένα για το Σάββατο, που αφορά εμάς του... περισσότεραΠοδηλατικές εκδηλώσεις στην Πάτρα 14,15&16/5
περισσότεραΟινόραμα 2010
ΜΕC, Παλλήνη, 12-15 Μαρτίου 2010
Το φετινό οινόραμα, η κορυφαία διετής κλαδική έκθεση οίνου, αποσταγμάτων και αμπελοοινικού εξοπλισμού, πού οργανώνει η Vinetum, θα γίνει πάλι στα MEC, αλλά θα διαρκέσει 4 μέρες, από Παρασκευή 12 έως και Δευτέρα 15 Μαρτίου, για να προκάνουμε (που δεν πρόκειται, βεβαίως ) να τα δοκιμάσουμε όλα. Πρόκειται για τουλάχιστον 4000 ετικέτες κρασιού, οπότε χρειάζεται μια πιο συγκεκριμένη στρατηγική από το μπαίνω, δοκιμάζω ό,τι βρω μπροστά μου ή ό,τι μου γυαλίσει περισσότερο, περίπτερο , άντρες, γυναίκες. Κάνουμε μια βόλτα σε όλη την... περισσότερα
|
